قبلا در مورد خیرخواهی مطالبی  بیان شد. شاید اگر موشکافانه تر بنگریم خیرخواهی را مصداق ادب بیابیم که از یک نظر ادب چیزی نیست جز انتخاب بهترین و زیباترین گزینه ها .در این نوشته می خواهم به یکی از زوایای خیر خواهی اشاره کنم و باقی را به فرصتی دیگر وانهم.
اگر در موضوع دقیق شویم شاید خیر خواهی را داروی شفابخش بسیاری از بیماری های قلبی بیابیم.به عنوان نمونه شما حسد را در نظر بگیرید. حسد همان شر خواهی است ،و به قول معروف حسود کسی هست که چشم دیدن پیشرفت دیگران را ندارد یا به عبارتی شر دیگران را می خواهد(البته حسد در میان عامه مردم به چشم زخم و امثال آن معروف است) ، به جای اینکه خیر آنها را بخواهد.از طرف دیگر هم خیرخواهی رابطه مستقیم با دیگر خواهی دارد؛و دیگر خواهی هم در مقابل خودخواهی است.و ما می دانیم که خود سازی هر فرد رابطه مستقیم با عدم خودخواهی او دارد. پس می توان نتیجه گرفت که هر چقدر کسی خودساخته تر باشد ،خیر خواه تر خواهد بود و هر اندازه فردی خیرخواه باشد حسود نخواهد بود.نتیجه دیگری که از این مطلب می توان گرفت این است که چون در جامعه افرادی یافت می شوند که کاملا خودساخته نیستند و در نتیجه حسد در درون آنها یافت می شود پس بهتر است که ما در مورد اظهار محاسن و پیشرفت های خود محتاط باشیم و به عبارتی شهرت طلب نباشیم و بیشتر متمایل به کنمان باشیم؛ چه در بیان محاسن و چه در بیان معایب.شاید بتوان شرخواهی یا همان حسد را ریشه بسیاری از رذایل اخلاقی و قلبی دانست که تمسخر ،تحقیر،ترحّم ،کینه و گناهانی مثل غیبت و بسیاری دیگر از معدود مثالهای آن هستند.

نوشته شده توسط : محسن مقدس زاده

نظرات دیگران [ نظر]

مسئله زن سالاری یا مرد سالاری یا زندگی تفاهمی از جمله مسائلی می باشد که مخصوصاً در دوران اخیر بسیار به آن پرداخته شده است . آیا مرد باید تمام خواسته ها و توقعات زن را بر آورده کند و همواره در فکر جلب رضایت همسرش باشد یا اینکه زن باید اینچنین باشد ؟ یا ... همه ،مسائلی اند که پاسخ  به آنها و مراعات کردن آنها در خانواده می تواند  جلوی بسیاری از مشکلات را بگیرد.
در اینجا به یکی از این مسائل اشاره می کنیم و آن اینکه مرد تا چه اندازه باید خواسته های زن را تأمین کند؟ برای پاسخ به آن ابتداء فرازی از خطبه 80 نهج البلاغة را بیان کرده و به توضیح آن می پردازیم. حضرت علی ( علیه السّلام) می فرمایند:
 فَاتَّقُوا شِرَارَ النِّسَاءِ وَ کُونُوا مِن خِیَارِهِنَّ عَلَی حَذَرٍ 
وَ لا تُطِیعُوهُنَّ فِی المَعْرُوفِ حَتَّی لا یَطمَعْنَ فِی المُنْکَرِ 1
حضرت ابتداء به زنان بد اشاره کرده و تکلیف آنان را معین می کنند ، سپس به زنان نیک اشاره فرموده و طرز برخورد با آنان و مخصوصا بر آورده کردن خواسته های آنان را بیان می فرمایند. با کمی دقت در این بیان از حضرت به راحتی روشن می شود که حتی در مورد زنهای نیک و خودساخته هم باید با احتیاط برخورد کرد، و در ادامه به این نکته اشاره می کنند که باید از اطاعت از زنان حتی در خواسته های خوب و کاملا عقلائی  پرهیز کرد که خدای نخواسته به خواسته های بد و زشت  تمایل پیدا نکنند.
 نکته ای که بنده باید در اینجا اشاره کنم این است که همانگونه که ملاحظه می فرمائید حضرت از ریشه اطاعت اسفاده کرده اند و مثلا نگفته اند انجام دادن یا ... همانگونه که روشن است کسی که از کس دیگری خواسته ای را دارد به سه نوع می تواند آن را بیان کند. یکی اینکه از پائین به بالا باشد ( مثل خواسته های ما از خدا ) یکی اینکه از مساوی به مساوی باشد که شاید به این نوع خواستن ،خواهش هم می گویند( مثل اکثر خواسته های ما از همدیگر) و دیگری از بالا به پایین باشد که  به آن دستور و فرمان هم می گویند و همراه با توقع و حالت طلبکارانه است . شاید حضرت با  استفاده از این بیان ( اطاعت ) خواسته اند بفرمایند که  اگر خواسته زنانتان همراه با حالت طلبکارانه و توقع بود یا به قول خودمان دستور داد حتی اگر بهترین خواسته ها را بخواهد نباید انجام داد که در این صورت اگر به خواسته های بد روی آورد کسی جز خودمان را ملامت نکنیم.
این مسئله به ظاهر کوچک و کم  اهمیت که در گرامی داشتن زنانمان باید دقت بیشتری به خرج دهیم  یعنی از طرفی به آنها ظلم نکرده و به قول معروف بر سر آنها نزنیم و از طرف دیگر آنقدر به فکر بر آورده کردن خواسته های آنها نباشیم  که  خواسته هایشان با حالتهای طلبکارانه و متوقعانه همراه باشد و حتی اگر هم  زنان خوبی بوده اند  با این عدم تدبیر ما به افرادی تبدیل شوند که هیچ  حد و مرزی برای خواسته هایشان وجود ندارد.

نوشته شده توسط : محسن مقدس زاده

نظرات دیگران [ نظر]

    صحبت از انسانیت است.از آدم شدن؛ راستی تا به حال چقدر به این موضوع به ظاهر ساده اندیشیده اید. برای رسیدن به آن چه باید کرد؟ مثلا چه چیزهائی را باید دانست و از کجا باید شروع کرد چه چیزهائی مهمتر از چیزهای دیگر هست تا انسان بتواند کارهای مهم را بر کارهای کم اهمیّتتر مقدّم دارد؛ چرا که نمی توان همه کارها را یک جا انجام داد و هزاران سؤال دیگری که ممکن است به ذهن هر کسی که دغدغه انســان شدن و رسیدن به مرتبه انسا‏‏نی ر‏ا دارد‍ خطور کند. آنچه لازم است بیان شود این مطلب هست که اولین قـــدم برای رسیدن به چنین هدف بــالائی تفکّر و اندیشیدن در مـــورد هـــر چه کــه می تــوان در مورد آن اندیشید می باشـد. تصوّر نشود تفکّر و به بیان واضحتر وقت گذاشتن در مورد آن ؛کار ساده و راحتی است ؛ بلکه به عکس ما در مورد همه چیز ممکن است وقت داشته باشیم ولی خیلی کم، کسی پیدا می شودکه درمورداین مسـأله به این مهمّی به اندازه کافی وقت اخصاص دهد.حال چه بایدکرد؟اولین قدم توجه دادن خود به اهمیّت این موضوع می باشد. هر وقت ما موفّق شویم اهمیّت موضوعی را در یابیم ؛ خود به خود مقیّد به انجام آن خواهیم شد.   تفکّر در مورد هر چیزی که می توان در مورد آن اندیشید . اگر این مرحله به خوبی و کامل انجام گیرد خود انسان می تواند راه خود را پیدا کند . بعبارتی اگر شما اهمیت مسأله ای را در یافتید و درباره جوانب مختلف آن اندیشیدید، بسیاری از مسائلی که برای شما مبهم بود روشن خواهد شد و باقی را می توان با تکیه بر همان معلومات روشن ساخت . البتّه به شرط اینکه به حاصل تفکرات خود عمل کنیم. اگر به احادیثی چون:« مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِمَ کُفِیَ مَا لَمْ یَعْلَمْ»یا « مَنْ عَمِلَ بِمَا یَعْلَمُ وَرَّثَهُ اللَّهُ عِلْمَ مَا لَمْ یَعْلَم» یا «مَنْ عَمِلَ بِمَا یَعْلَمُ عَلَّمَهُ اللَّهُ مَا لَمْ یَعْلَم» نظری بیفکنیم اهمیّت مطلب فوق را به خوبی در خواهیم یافت . به هر حال مهمتر از همه این نکته هست که ما پس از اینکه اهمیّت موضوعی برایمان روشن شد دیگر سهل انگاری نکنیم که اگر چنین اتفاقی بیفتد نه تنها بسیاری از مجهولات ما به قوت خود باقی خواهد بود بلکه معلوماتی هم که داریم غیر از اینکه ذهن و فکر ما را مشغول کنند بهره خاصّی نصیب ما نخواهند کرد . ما اگر به آنچه یقین داریم عمل کنیم و در آنچه یقین نداریم توقّف(احتیاط) کنیم ؛ با یقین مثل غیر یقین و با غیر یقین مثل یقین بر خورد نکنیم حتّی اگر عمر هزار ساله هم داشته باشیم هیچ گاه پشیمان نخواهیم شد .

برای مشاهده اسناد احادیث مطرح شده اینجا را کلیک کنید ...

نوشته شده توسط : محسن مقدس زاده